KANATLARI KOPARILAN DAĞLAR
Bir zamanlar gök gençti,
rüzgâr ince bir sır taşırdı.
Dağlar ağır değildi o vakitler,
iki yanlarında beyaz kanatlar açardı.
Mavilere karışırdı gövdeleri,
güneş saçlarını okşar,
ay sessizce peşlerinden gelirdi.
Bir dağın uçuşu,
dünyanın en eski duasıydı.
Tanrılar izlerdi uzaktan,
yeryüzünün bu özgürlüğünü kıskanarak.
“Hiçbir varlık bu kadar yükselmemeli,”
dediler, göğün en yüksek yerinde.
Ve bir gün…
Gök karardı, rüzgâr sustu,
dağların kanatları koparıldı.
Beyaz bir çığlık gibi
yukarıya savruldu kanatlar,
dağlar ise yere çöktü
bin yıllık bir hüzünle.
Yamaçlar kırıldı,
vadiler açıldı,
dünya dağların düşüşüyle
soluk aldı, yeniden şekillendi.
Ama kanatlar…
Yok olmadı hiçbir zaman.
Göğe savruldukça hafifledi,
birbirine tutundu beyaz tüyler,
rüzgârın nefesiyle bulut oldu.
Şimdi gökyüzünde süzülen her bulut,
dağların kayıp kanatlarıdır.
Her pamuk beyazı,
eski bir özgürlüğün hatırası.
Her yağmur damlası,
kanatların dağlara dönme isteği…
Ve dağlar — ağır, sessiz, kök salmış —
hâlâ göğe bakar içten içe.
Her bulutta kendi kanadını görür,
her gölgenin ardında
eski bir uçuşun izini duyar.
Gök saklar bu masalı,
dağlar bekler,
bulutlar döner
yavaşça, tekrar tekrar…
Kanatlarını hatırlatsın diye
yeryüzünün en yalnız devlerine.
MOUNTAINS WHOSE WINGS WERE TORN AWAY
Once, the sky was young,
the wind carried a delicate secret.
Mountains were not heavy in those days,
white wings opened on either side of them.
Their bodies mingled with the blues,
the sun stroked their hair,
the moon silently followed behind them.
A mountain’s flight
was the oldest prayer of the world.
The gods watched from afar,
envying this freedom of the earth.
“No being should rise this high,”
they said, at the highest place of the sky.
And one day…
The sky darkened, the wind fell silent,
the wings of the mountains were torn away.
Like a white scream,
the wings were hurled upward,
and the mountains collapsed to the ground
with a sorrow thousands of years old.
Slopes were broken,
valleys opened,
the world, with the fall of the mountains,
took a breath and reshaped itself.
But the wings…
They never truly vanished.
As they were flung into the sky, they grew lighter,
white feathers clung to one another,
and with the breath of the wind, became clouds.
Now every cloud drifting across the sky
is the lost wings of the mountains.
Every cotton white
is the memory of an ancient freedom.
Every raindrop
is the wings’ desire to return to the mountains…
And the mountains —heavy, silent, rooted —
still look toward the sky deep within.
In every cloud they see their own wing,
behind every shadow
they sense the trace of an old flight.
The sky keeps this tale,
the mountains wait,
the clouds return
slowly, again and again…
So that they may remind
the loneliest giants of the earth
of their wings.
